Trzy dni po ujawnieniu notatki ministra Jesienia w sprawie jego rozmowy z amb. Hillasem mimo wszczęcia śledztwa przez prokuraturę wciąż nie znamy autora przecieku. Nie było by w tym niczego dziwnego, gdyby chodziło o informację przekazaną ustanie. Wiadomo jednak, że do dziennikarzy trafiły kserokopie notatki. Istnieje więc prosty klucz do odpowiedzi na pytanie o źródło. Wystarczy znaleźć ksero, na którym wykonano kopie, co nie jest zbyt trudne. Biorąc pod uwagę niewielki krąg podejrzanych, nie jest to zbyt trudne, bo w grę wchodzi najwyżej kilkadziesiąt rządowych urządzeń, a każda kopiarka ma zniekształcenia równie charakterystyczne, jak linie papilarne. Gdyby więc kontrwywiad naprawdę chciał sprawdzić, gdzie rząd ma „nieszczelność”, po kilku godzinach pracy powinien to wiedzieć.
Przeciąganie się procedury można więc – podobnie jak ciągnącą się rok nieuchwytność warszawskiego bombiarza - wyjaśnić tylko na dwa sposoby. Po pierwsze: być może nowe porządki w służbach do tego stopnia je zdezorganizowały, że nie potrafią one poradzić sobie nawet z tak prostym zadaniem. Po drugie: być może władza nie chce odkryć, jak było naprawdę i tylko symuluje prowadzenie śledztwa.
Tak czy inaczej, obie te sprawy (to znaczy nieuchwytność bombiarza i nieidentyfikowalność źródła rządowego przecieku – trzeba pewnie będzie zapisać na liście spraw do wyjaśnienia po następnych wyborach parlamentarnych. Bo jest prawdopodobne – i to prawdopodobne w bardzo dużym stopniu – że władza ma powody, by obawiać się prawdy. A w demokratycznym kraju władza, która unika ujawnienia prawdy o łamaniu prawa, nigdy nie powinna liczyć na bezkarność. Na tym między innymi polega wyższość demokratycznej, kadencyjnej władzy nad jakąkolwiek inną, że bardziej się jej opłaca samodzielnie ujawniać swoje nieprawości i błędy, niż czekać do czasu, gdy po kolejnych wyborach zrobi to ktoś inny.